defterimde ne var?
Her şeyden önce çiziyorum, boyuyorum.
Merak, her canlının doğasında var. Soru sormak ise şu an bildiğimiz kadarıyla yalnızca insanın yaptığı bir şey. Bazı insanlar araştırarak, kimi deneyler yaparak, kimi düşünerek cevaplar ve yeni sorular arıyor.
Ben defterlerime merak ettiğim soruları çiziyorum, sonra dijital olarak düzenliyorum. Burada merak ettiğim ve fakat cevaplarını aramadığım sorular var. Resim yaparken sorulardan ve boşluktan sıkça faydalanırım; bilirim ki bazı boşluklar doldurulmaz, bazı sorular cevaplanamaz.
birinci defter · 2016 · dokuz iş
GÖĞ

çünkü insan büyümez, göğerir
Çocukluğumdan beri arkadaşlarımla göğe bakmaya gideriz. Uşak'ta, Eskişehir'de, Van'da, gittiğim her yerde. İstanbul'a gelince fark ettiğim ilk şey şu oldu: burada insanların göğe bakacak bir yeri yok.
Sonra düşünmeye başladım. Bakışlar, görüşler, gülüşler, duyuşlar nerede birikir? Bir sıkıntıyla kendi içine bakamayanlar nereye bakarlar?
"Beni kendimden bir gök saklıyor."
Beni kendimden bir gök saklıyor.50 × 50 cmsözü Olcay Özmen'in
Beni kendimden bir gök sayıklıyor.100 × 50 cmsözü Olcay Özmen'in
Burada sadece Balat dolmuşu bekliyorum.50 × 50 cm
Beni kendimden bir gök ayıklıyor.100 × 50 cmsözü Olcay Özmen'in
Beni kendimden bir gök ayırıyor.100 × 50 cmsözü Olcay Özmen'in
Beni kendimden bir gök ayıplıyor.50 × 50 cmsözü Olcay Özmen'in
Beni kendimden bir gök yarıyor.50 × 50 cmsözü Olcay Özmen'in
Beni kendimle bir gök düşünüyor.50 × 50 cmsözü Olcay Özmen'in
Beni kendimden bir gök biliyor.50 × 50 cmsözü Olcay Özmen'in
ikinci defter · 2019 · on iş
Geceyi Alkışlayanlar
Üç bin kişilik bir salonda, önemli bir konuşmanın ortasında ne diyeceğimi unuttum. Sustum. İnsanlar alkışlamaya başladı.
Alkışlanmanın garip bir hissi var. O an neden alkışlandığımı anlamadığım için seyirciye sordum: "Beni neden alkışladınız?" Sonra kendime sordum: sadece var olduğu için neyi alkışlarsınız? Yaşam, insan, zaman, evren, ışık, gece?
Ben geceyi alkışlardım. Bu defter o yüzden geceyi alkışlayanların defteri.
"Herkes kendi zindanında matemini tutar."
üçüncü defter · 2021 · on üç iş
Dünyanın Bu Hali

İçinde bulunduğun dünyanın bu hali nereye gidecek, nerede bitecek, bir bilen yok mu? Neydi bu alemin sonu?
Bu defter, arkadaşlarımın yazıp bestelediği "Dünyanın Bu Hali" şarkısının defteri.
Bu gezegen evrende yaşayabileceğimiz tek yer. Ama soğuğu donduruyor, sıcağı yakıyor; yüksekten düşünce, suyun içinde fazla kalınca, daha başka koşullarda sürekli bir sona götürüyor bizi.
Ya hepimiz yeryüzüne sıkışıp kaldıysak?
İçinde bulunduğun dünyanın bu hali…50 × 50 cm
Nereye gidecek, nerede bitecek50 × 50 cm
Kuş olsak bırakmaz, tutarlar kanadımızdan50 × 50 cm
Uçurmazlar diyar diyar50 × 50 cm
Görmezden Geldiler50 × 50 cm
Neydi bu alemin sonu?50 × 50 cm
Neydi bu alemin sonu? 250 × 50 cm
İki şeyin düğü(n) mü?110 × 50 cm
İki şeyin düğü(n) mü? 2110 × 50 cm
İki şeyin düğü(n) mü? 3110 × 50 cm
İki şeyin düğü(n) mü? 4110 × 50 cm
İki şeyin düğü(n) mü? 5110 × 50 cm
İki şeyin düğü(n) mü? 6110 × 50 cm
dördüncü defter · 2013 · on altı iş
Tamamlanma Arzusu

İnsan, yaşama doğuştan mı eksik gelir?
Mezopotamya'nın en eski hazinelerinden biri olan erbane sadece bir çalgı değil; doğuma ve ölüme eşlik eden bir ses.
Van'da dört sene yaşadım, Türkiye'yi defalarca baştan aşağı gezdim. İnançlardan ve yargılardan bağımsız olarak doğudaki tarikatları ziyaret etme, "zikrullah" dedikleri vecd halindeki insanları gözlemleme şansım oldu.
Ben de Şah Hatayi'nin yazdığı, Erkan Oğur'un ses olduğu gibi "eksiklik kendi özümde" demeye geldim. Tamamlanma arzusuyla çizdim.
Bu defter Erkan Oğur'a ithaftır. Eser adları Şah Hatayi'nin deyişinden. Kırk iki resimlik serinin on altısı burada.
Bir nefescik söyleyeyim50 × 50 cm
Dinlemezsen Neyleyeyim50 × 50 cm
Aşk deryasın boylayayım50 × 50 cm
Ummana dalmaya geldim50 × 50 cm
Aşk harmanında savruldum50 × 50 cm
Hemen elendim hem yuğruldum50 × 50 cm
Kazana girdim kavruldum50 × 50 cm
Meydana yenmeğe geldim50 × 50 cm
Ben hakk’la oldum aşina50 × 50 cm
Kalmadı gönlümde nesne50 × 50 cm
Pervaneyim ateşine50 × 50 cm
Şem’ine yanmaya geldim50 × 50 cm
Ben hakk’ın kemer kuluyam50 × 50 cm
Kem damarlardan biriyem50 × 50 cm
Eksiklik kendi özümde50 × 50 cm
Darına durmaya geldim50 × 50 cm
beşinci defter · 2022 · sekiz iş
8. Sancım
Sahi biz neyi hatırlayacaktık?
Bir şeyi unutursun ama unuttuğunu bilirsin. Dilinin ucunda durur, adını koyamazsın. İçimizde hep böyle şeyler var; kaybolmamış, yalnızca hatırlanmayı bekleyen.
Sancı da öyle bir haberci. Bir yerin ağrıdığında orada bir şey olduğunu anlarsın; ağrımayan yeri fark etmezsin. Belki hatırlamak da böyle bir şey: önce sızlar, sonra adını bulur.
Defterin adı sekizinci sancı. Ama içinde birinci var, üçüncü var, dördüncü, altıncı, yedinci, dokuzuncu var. Sekizinci yok. Aradığım, adını koyduğum, defteri üzerine kurduğum sancı; çizemediğim tek sancı.
Bu defter hatırlanmak üzere unutulmuş şeylerin defteri.
altıncı defter · 2012 · yedi iş
Bu Kimin Uykusu?
Van depreminde fiziksel bir göçükte kalmadım. Ama hayatım bir süre ağır bir manevi yıkıntıya döndü. Ölenler, kalanlar, vedalar, aramalar, beklemeler.
Depremden birkaç ay sonra yoğun kaygı ve uykusuzluk başladı. Uyku ile uyanıklık arasında geçen dört günün sonunda defterime şunu düştüm:
"Uyuyamıyorum. Bu kadar uykum varken uyuyamıyorsam, bu benim uykum olamaz. Ama içimde derin bir uyku var. Benim uykum olsa uyurum. Demek ki içimde başka birinin uykusu olmalı. İçimde başka birisi mi var?"


























