içeriğe geç
alettin

sosyal girişimcilik · Sosyal Girişimcilik Serisi 1 / 4 · 2 dk

Islıktan Koroya

Sosyal girişimci olduğumu başkalarından öğrendim

Karla kaplı, iki yanı bahçe duvarlarıyla çevrili bir sokak merdiveni; ortasında demir bir korkuluk, kar yağmaya devam ediyor

Ne iş yaptığımı soranlara yıllarca "öğretmenim" dedim. Yanlış değildi. Ama yaptığım şeyin bir adı daha olduğunu bir gün başkalarından öğrendim.

Dokuz yaşında

Uşak'ta ilkokuldayken öğretmenim beni gelir düzeyi düşük çocukların toplandığı "gerizekalılar" kümesine koymuştu. Dokuz yaşımdaydım ve kendimi o sınıfa ait hissetmiyordum. Öğretmen olmaya o yıl karar verdim. Eğitim böyle olmamalıydı. Bunu değiştirmek için atabileceğim ilk adım, öğretmen olmaktı.

Karlı yol

2011'de Van'a atandım. Sistem, çocukluğumdan bu yana pek değişmemişti.

Bir sabah otobüsü kaçırdım. Okula yürüyerek gittim. Diz boyu kar vardı, yol ıssızdı, uzaktan köpek ve kurt ulumaları geliyordu. Yirmi üç yaşındaydım. Kısa bir süre önce Nişantaşı'nda bir dergide çalışıyordum, şimdi bu manzaranın ortasındaydım. O yolda ne kadar yalnız olduğumu anladım. Yol boyunca ıslık çaldım.

Sonraki yıllarda o ıslığı tek başıma çaldığımı sandım. Sınıfta çocukların sorularını topluyor, o sorulardan bir masal yazıyordum. Yaptığım şeyin bir adı yoktu.

Aferin

2015'te İstanbul'a döndüm. Bir yıl sonra öğrencilerimle bir devlet okulunun bodrum katını işgal ettik ve orada Hayal Gücü Merkezi doğdu. Kısa süre sonra aynı mahallenin başka okullarında da çocuklar kendi merkezlerini kurdu. Başka şehirlerden öğretmenler bize yazmaya başladı.

Herkes "aferin" diyordu. Ama ne yaptığım konusunda bir fikrim yoktu.

Bir kelime

Derken imece adında bir sosyal inovasyon platformu bizi davet etti. Orada bir tanım duydum: toplumsal meselelere sistemli çözümler üreterek ekosistemi değiştiren insanlara sosyal girişimci deniyormuş. Meğer yıllardır yaptığım işin bir adı varmış.

Bu süreçte imece'den bir para ödülü aldık. Kendim için harcamadım. Paranın tamamı öğretmen eğitimlerine gitti, başka şehirlerden gelen öğretmenlerin yoluna, kalacak yerine. Bir süre sonra doğru yolda olduğumuzu anladım.

Satılık değildi

Kapımızı başka girişimciler de çaldı. Bazıları işi satın almak istedi. Anlaşamadık. Çünkü biz şirket değil, sivil toplum örgütü olmalıydık. 2020'de 33 çocuk ve 17 yetişkinle dernek olduk.

Koro

Bu yolda öğrendiğim en değerli şey, değişimin tek başıma benden gelmeyeceğiydi. Çocuklarla birlikte gelecekti. Bugün on yaşında o bodrum katına gelen çocukların bazıları derneğin yönetiminde.

Bir zamanlar o karlı ve soğuk yolda yalnız başıma çaldığım ıslık, bugün kocaman bir koroya dönüştü.